Alle begin is moeilijk

Lang (lang!) geleden toen ik begon met het schrijven van De Nachtuilen dacht ik dondersgoed te weten hoe moeilijk het was om een boek te schrijven. Hopende toch wel binnen een jaar mijn manuscript afgerond te hebben, begon ik vol goede moed aan mijn eerste boek. Een jaar later had ik het schrijven van De Nachtuilen al minstens vier keer opgegeven en weer opgepakt. Mijn verhaal was bij lange na nog niet af en over de kwaliteit van het geschreven werk kunnen we het beter maar niet hebben.

Het heeft bijna zes jaar geduurd voordat De Nachtuilen in zijn huidige versie is verschenen. Zes belangrijke jaren. Zoals is gebleken had ik in het begin geen idee wat er allemaal komt kijken bij het schrijven van een boek (om nog maar te zwijgen over hoe weinig ik wist over het hele uitgeefproces). Het is een wonder dat ik al die tijd ben blijven schrijven. Nu kan ik erom lachen, maar toen vond ik het uiteraard wat minder grappig. Ik had het idee dat ik nergens zou komen — mijn droom om schrijver te worden leek onhaalbaar. Maar ik bleef doorzetten, bijleren en (her)schrijven, totdat ik door mijn redacteur Hannerlie Modderman bij Luitingh-Sijthoff uit de slush pile werd gevist. We hebben twee jaar lang intensief samengewerkt om De Nachtuilen klaar te stomen voor publicatie. In die periode heb ik ontzettend veel geleerd over mezelf, schrijven en over de waarde van geduld.

Nu zijn we negen jaar verder. Ik doe intussen gelukkig iets minder lang dan zes jaar over een boek. ‘Alle begin is moeilijk,’ zeiden mijn ouders vroeger vaak tegen me. En daar hadden ze gelijk in. Maar wat ik daar graag aan toevoeg is: ‘Alle begin is bijzonder.’ Want nu ik aan het laatste deel in de serie ben begonnen, denk ik vaak terug aan de tijd waarin ik tot diep in de nacht (en aansluitend een groot deel van de ochtend) aan het ploeteren was om het verhaal van Tobias uit te werken. Dat waren mooie tijden, al ben ik wel blij dat ik inmiddels een iets menselijker schrijfschema heb ontwikkeld.

Als het op schrijven aankomt ben ik een echte perfectionist. Dat is geen bijzonder efficiënte eigenschap om te hebben. Want in plaats van lekker door te schrijven en later tijdens het herschrijven je tekst kritisch te bekijken, besteed ik soms uren aan het perfectioneren van een bepaalde scène voordat ik eindelijk verder kan met mijn leven. (En dan zul je altijd zien dat juist die scène tijdens het herschrijven sneuvelt). Dat is natuurlijk je reinste tijdverspilling.

Daarom besloot ik vanaf boek 3 om eerst helemaal naar het einde toe te werken voordat ik mijn hoofdstukken mocht herschrijven. Dat was helaas makkelijker gezegd dan gedaan. De perfectionist in mij gaf zichzelf niet zo gemakkelijk gewonnen, waardoor ik alsnog veel extra tijd kwijt was. Ik was er dan ook huiverig voor hoe het met deel vier zou gaan. Of het komt omdat ik meer ervaring met schrijven heb, of omdat ik de wereld van De Nachtuilen intussen zo goed ken dat ik het laatste boek met mijn ogen dicht zou kunnen schrijven weet ik niet, maar ik heb een ontzettend goede start gemaakt. Zoals je in onderstaande afbeelding kunt zien, staan de eerste 10.000 woorden alvast op papier.

Schrijfupdate De Nachtuilen 4

De komende maanden zullen er meer updates en nieuwtjes volgen. Maar eerst moet er meer geschreven worden. Vind je het leuk om me te ontmoeten, een praatje te maken of je boeken te laten signeren? Kom dan vooral langs bij de presentatie van Het Hart van de Tijger op 2 mei in Breda!

Laat een reactie achter